Esan ohi daroagu ze euskaraz verbak dira deklinatzen baina euskaraz verbak ez dira deklinatzen.
Deklinatzea terminoa dator tik deklinatu hitza zeinak esan nahi du -grekoz nontik datorren hori verbea- makurtu edo klinatu, ezen kambiatu. Ezen verbea doa kambiatzen segun zein kasutan dagoen.
Halan, harturik nola exemplu edo paradigma etxe verbea dugu ikusiko ze etxe ez dela kambiatzen "kasuz kasu", beti dirauela etxe jarririk ere edozein kasutan. Ikus daigun.
etxea (etxe-a)
etxeetara (etxe-etara)
etxerantz (etxe-rantz)
etxeei (etxe-ei)
etxeetako (etxe-etako)
etxeetatik (etxe-etatik)
Argiro eta indudableki dugu ikusten ze etxe hitza ez da deklinatzen, ez da klinatzen, ez da makurtzen, ez da kambiatzen baizik ze mantentzen da beti etxe kambiorik gabe.
Gure paradigman, an exemplua grekoz esanda, hitzari -ki etxe- ipinten zaio adjuntuki (edo itsatsia) dagokion postposizioa (-a, -etara, -rantz, -ei, -etako, etatik, etc ...).
Dagoena euskaraz da ez deklinazioa baizik, postposizio adjunktuak. Besterik uste luenak argi beza bere ikuspuntua.
3 comments:
Euskal postposizioak:
k i en ko
[ka i en ko]
n ra rantz raino tik
[ene ra rantz raino tik]
Oharra: R bigunarekin
gan gana ganantz ganaino gandik
z ekin
[zeta ekin]
gatik tzat (eta) ik
Erdarazko preposizioen modura, hauek ere memoriza daitezke erakutsi dudan ahoskerarekin.
Adeitsuki
Nik maiz dut entzun bi versioak: dirala deklinazioak ta dirala posposizioak,
Migeltxo
Casu absolutivoa, ergativoa, dativoa erraiten osso erossoa da.
Cein gaztez ez daqui cer den "ergativoa"?
gizoni: dativoa
gizonari: dativo singularra
gizonei: dativo plurala
Erraz erraça!
Post a Comment